Zestiende etappe, Braamt - Millingen aan de Rijn

19 augustus 2016

Zestiende etappe, Braamt – Millingen aan de Rijn

Afgelopen vrijdag moest het er, 3 weken na onze vakantie in Zweden, weer van komen om de volgende etappe van het Pieterpad te gaan lopen.

Ik ben vroeg opgestaan om de bus van 4 voor 7 te kunnen halen. Na twee overstappen in Borculo en in Doetinchem stapte ik om 10 voor 9 bij Braamt uit de bus en kon precies om 9 uur bij Auberge Graaf Hendrik aan de zestiende etappe naar Millingen aan de Rijn te beginnen.

Ik heb het dorp al snel verlaten en maak op de Korteweg, het laatste straatje voor de voet van de Hettenheuvel, nog een praatje met de baas van een Berner Sennenhond. 

Ik heb het dorp al snel verlaten 

We lopen een stukje samen op en hij voorspelt dat ik voor Elten geen mens zal tegenkomen. Die voorspelling is ook uitgekomen. De hond en zijn baasje gaan linksaf de Hooglandseweg op en ik ga rechtdoor het pad in naar de bos. Net voordat ik het bos in loop zie ik een Hazelworm mijn pad kruisen. Helaas kan ik alleen het achterste gedeelte van deze pootloze hagedis op de foto zetten.  

Hazelworm

Meteen als ik het bos in loop begint de klim van de Hettenheuvel. De Hettenheuvel heeft een hoogte van 91,6 meter en ligt in het Bergherbos tussen Braamt en Elten (Duitsland). In het bos liggen behalve de Hettenheuvel meerdere heuvels zoals de Rijsberg, de Keurvorstenheuvel, de Hulzenberg, de Eltenerberg en de Märchenberg. Al die heuvels zijn een onderdeel van een stuwwal die vanaf Braamt via kleef en Nijmegen doorloopt in de richting van de Betuwe. De stuwwal is zo’n 100.000 jaar geleden gevormd door de kracht van gletsjers en wordt tegenwoordig tussen Elten en Kleef doorsneden door de Rijn.

Het Pieterpad loopt ver de stuwwal van Braamt naar Hoch Elten in Duitsland. Eerst over de Grote Kruis Allee, later over de Laakweg. De Laakweg is een grensweg, een markescheiding tussen het Stokkumerbos en het Korterbos. 

Cortenstalen Marke"steen" op de plaats waar ooit de originele Markesteen stond

Daarnaast was het ook onderdeel van de grens tussen de hertogdommen Gelre en Kleef. Deze grens liep tot ergens in de 17^e eeuw midden door het Bergherbos. Pas begin 19^e eeuw zijn de marken ontbonden en in 1830 vond er een ruilverkaveling plaats waardoor de toenmalige huiseigenaren van Huis Bergh een aaneengesloten bosgebied in handen kregen. In de 20 eeuw zijn door de familie van Heek nog veel gronden aangekocht waardoor zij uiteindelijk de gehele noordelijke stuwwal in eigendom hebben.

Pas na het passeren van de Boterweg krijgt de route een wat meer bochtig karakter. 

Even een korte rustpauze

De Boterweg loopt van Beek langs de voet van de Hulzenberg richting Stokkum en is onderdeel van een oude handelsroute tussen Zevenaar, ’s Heerenberg en Emmerich. Langs deze route werd ondermeer zuivel naar de markt in Emmerich vervoerd.

Even later passeer ik een heideveld dat helaas niet meer wordt begraasd waardoor de heide verdrongen wordt door opschot van loofbomen. Als het pad uiteindelijk op een asfaltweg uitkomt, de Eltenseweg, volg ik deze ca 250 meter in westelijk richting tot deze precies op de grens overgaat in de Rietbroek. Via de Rietbroek passeer ik de A3. 

Het Hazenpad, de A3

De plannen voor deze Autobahn (in Nederland de A12) stammen al uit de jaren 20 van de vorige eeuw, maar met de aanleg werd pas in de Tweede Wereldoorlog, in 1941 begonnen. In 1943 werd de aanleg gestaakt omdat de Duitsers het materieel en de arbeiders ergens anders gingen inzetten. Het zandlichaam was echter al aangelegd en onder andere via deze zandbaan koos de Duitse bezetter uiteindelijk “het Hazenpad”, wat in de volksmond nog lang de benaming voor dit stuk snelweg is gebleven.

Ik ben dus in Duitsland, terwijl ik verwachtte dat het Pieterpad Nederland van noord naar zuid zou doorsnijden. Ik vermoed dat de Bertje Jens en Toos Goorhuis-Tjalsma er voor hebben gekozen om de route over een aantrekkelijke en afwisselende route te laten lopen die een kort stukje Duitsland doorkruist in plaats van iets westelijker te gaan waar het terrein misschien wat eentoniger is.

Ergens hier in Duitsland komen me de eerste andere wandelaars achterop, die even een stukje met me oplopen en daarna al weer van me weglopen.

Sankt Vituskirche in Hoch Elten

Als ze even ik even later in Hoch Elten weer ontmoet gaan we samen aan een tafeltje zitten bij “Pannekoekhuys Hoch Elten”. Het is druk op het terras, want de route van de fietsvierdaagse komt ook langs het Pannekoekhuys. We worden echter snel geholpen en ik neem een lekkere pannenkoek met ham en kaas. Mijn tafelgenoten vertrekken weer als zij hun koffie met appelgebak op hebben en ik volg een kwartier later.

Ik hoop nog een blik in de Drususbrunnen te kunnen werpen, maar dan moet ik nog een kwartier wachten voordat de deur open gaat. De Drususbrunnen is een 75 meter diepe put die in de Merovingische periode rond 750 AD is gebouwd. Andere bronnen verwijzen naar graaf Wichman die in 963 een klooster stichtte en opdracht zou hebben gegeven tot de bouw van deze put. De put is heel verwarrend naar de Romeinse generaal Nero Claudius Drusus is vernoemd die in 12 voor Christus wel de Drususgracht heeft laten graven waar nu waarschijnlijk de de Utrechtse Vecht loopt. Heel ergens anders dus. De Drususput echter heeft tot 1931 als watervoorziening voor de bevolking van Hoch Elten gediend. 

de Stein Tor

Bij de kerk staat nog wel een steensculptuur, de Stein Tor, die geplaatst is op de landschapsas die onderdeel is van de baroktuin de Kleefse Tuinen op de Springenberg aan de overzijde van de Rijn. De Baroktuinen zijn rond 1650 in opdracht van Prins Johann Moritz von Nassau-Siegen aangelegd en aan het eind van de vorige eeuw weer in oude glorie hersteld. De tuin is over een rechte as gericht op de Sankt Vituskirche in Hoch Elten. De Stein Tor is op 17 juni 2000 onthult en is één van de 12 sculpturen waarvan er aan iedere kant van de Rijn 6 worden opgesteld waarvan 3 op Nederlandse bodem.

Ik verlaat Hoch Elten en dal af naar een spoortunnel die onder de doorgetrokken Betuwelijn door gaat. De tunnel uitgekomen gaat de weg precies langs de grens verder. De Spykerweg en de velden links van mij zijn Duits, de velden links zijn Nederlands. 

De Spykerweg

Nadat ik ongeveer een kilometer over deze Duitse weg heb gelopen sla ik rechts af de Spijkerweg in. Ik loop zomaar Nederland weer binnen en er staat alleen een rare betonnen paal. Zou dat de “grenssteen” zijn? 

De "Grenssteen"?

Blik vanaf de Rijndijk op Hoch Elten

Even later loop ik Spijk binnen waar het terrein van de Vandersanden baksteenfabriek een groter oppervlak beslaat dan het plaatsje Spijk zelf. Als ik bij de dijk aankom kijk ik over de uiterwaarden van de Rijn, Boven-Rijn, Bijlands Kanaal of de Rhein. Want voor de niet zo geografisch onderlegde mensen zoals ik zijn de benamingen voor deze rivier een waar raadsel. Vanaf de oorsprong op ca 859 km van Spijk heet deze brede rivier de Rijn (Rhein), vlak voor de grens wordt het de Nieder Rhein, maar zo gauw de Nederlandse grens wordt bereikt gaat het helemaal mis. Over ca 8 km delen Nederland en Duitsland de Rijn, maar dan heet die opeens ook het Bijlands Kanaal, terwijl ik altijd gedacht heb dat een kanaal door mensen is gegraven, maar ook de Boven Rijn. Op 19 augustus, de dag van mijn wandeling, gaat er gemiddeld 1270 m3 per seconde over de grens, even voorbij Millingen aan de Rijn wordt het water gesplitst en dan komt de waterstroom helemaal in een identiteitscrisis: ga ik links de Waal in of rechts de Nederrijn in. Als het rechtsaf gaat dan wordt de rivier bij Wijk bij Duurstede Lek, hoewel het water gewoon doorstroomt. Vervolgens wordt het de Nieuwe Maas, Het Scheur en ten slotte de Nieuwe Waterweg voordat het via het Breediep de Noordzee in stroomt. Kiest het de Waal, dan stroomt het vervolgens via de Boven Merwede, de Beneden Merwede en de Oude Maas weer naar het Scheur, of via de Boven Merwede, de Nieuwe Merwede, het Hollands Diep en het Haringvliet naar de Noordzee. Ik zal een en ander misschien nog wel door elkaar hebben gehaald of een naam zijn vergeten, maar ja, ik ben geografisch dan ook niet zo onderlegd.

De Rijn? het Bijlands kanaal? de Rhein?

De wandeling over de Spijksedijk naar Tolkamer valt me zwaar. Het is een asfaltweg, de zon schijnt, er is weinig wind en ik krijg last van blaren. Ik had gehoopt dat dit stuk dijk wat aantrekkelijker was geweest, maar helaas. Bij Tolkamer is echter weer leuk om langs de kade en door het dorp te lopen.

Vroeger moesten de schippers die van Duitsland naar Nederland voeren tol betalen om verder te mogen. Deze tol werd afgedragen in de Tol-kamer. Vandaar de naam. Ik vervolg mijn pad rond de Vluchthaven, of overnachtingshaven waar schippers kunnen aanleggen om buiten de vaarroute veilig kunnen overnachten. 

Tolkamer op 862 km vanaf de oorsprong van de Rijn

Ter hoogte van het recreatiegebied De Bijland drink ik restaurant De Swaenebloem een lekker glas Trapistenbier omdat ik volgens de een-uurs-dienstregeling het pontje naar Millingen aan de Rijn net zal missen. Als ik na deze heerlijke koele dronk echter bij de pont dam aan kom zie ik dat deze helemaal niet volgens de dienstregeling vaart, maar volgens mij gewoon af vaart als er voldoende passagiers zijn. Dat is dus een mazzeltje voor mij. 

Het pontje "Heen en Weer" van Pannerden naar Millingen 

In Millingen aangekomen loop ik door naar het eindpunt van deze etappe. Omdat de Heerbaan is opgebroken moet ik nog ongeveer700 meter verder lopen naar de noodbushalte. Daarna kan ik gun ik mijn voeten rust in de bus naar Nijmegen en vervolgens in de trein met een overstap in Deventer naar Enschede waar Els me met de auto staat op te wachten.

Vandaag heb ik in ongeveer 7 uur en 1 kwartier 24 km afgelegd.

In totaal heb ik in 64 uur en 3 kwartier 293 km afgelegd.

Ik heb nog 199 km te gaan naar de Sint Pietersberg.

Aardappelboleten

Goudsbloem

Zon in het bos

Zonnestralen

Muizenholletje, of het holletje van een ander diertje?

Blik op de Rijn

Vijftiende etappe, Zelhem - Braamt

6 mei 2016

Vijftiende etappe, Zelhem - Braamt

Het is de vrijdag na Hemelvaart en Bevrijdingsdag, het is mooi weer, dus vertrek ik met mijn dochter Rebecca rond 8 uur met de bus uit Enschede om de vijftiende etappe te gaan lopen.

Na een overstap in Borculo komen we om kwart over 9 aan in Zelhem waar we meteen aan onze wandeling beginnen.

Eerst een stuk door het dorp, dan over een pad tussen het bedrijventerrein en het buitengebied van Zelhem en even later zijn we echt in het buitengebied. Het is voorjaar dus de paardenbloemen staan volop in bloei en er zijn ook al prachtige zaadpluisbollen te zien. 

                                                                          Zaadpluisbol van paardenbloem                                  (foto: Rebecca ter Borg)

We komen langs de silo van Heidenhoek, een van de “Kathedralen van het Platteland”. Vanuit de richting waar wij aan komen lopen lijkt het of de toren is gemoderniseerd door het vervangen van de metselwerk gevel en de kleine raampjes van het bovenste gedeelte van de toren, zoals in ons boekje is te zien, door glazen puien. Als we verder lopen en tegen de zijkant kunnen aankijken zien we dat er ook sloopwerkzaamheden plaatsvinden. Ik ben benieuwd of de sloop bedoeld is voor modernisatie van een gedeelte van het gebouw, of dat de kathedraal in de nabije toekomst uit het landschap verdwijnt.

Silo van Heidenhoek, een van de “Kathedralen van het Platteland”

Sloopwerkzaamheden aan de silo van Heidenhoek

Even later komen we bij het Kolkstroeterpad, een oud pad dat binnen de ruilverkaveling vlak na de laatste eeuwwisseling na een actie van buurtbewoners gespaard is gebleven. Op het pad komen we de eerste wandelaar van de vierdaagse van Doetinchem tegen die er flink de pas in heeft. Duidelijk een wandelaar die voor de sport loopt, terwijl wij willen genieten van de omgeving en alle tijd hebben. 

                                                                   Kolkstroeterpad                             (foto: Rebecca ter Borg)

Iets verderop komen we steeds meer vierdaagse lopers tegen.

We passeren het gehucht IJzervoorde en verlaten de route van de vierdaagse en lopen door het landgoed Slangenburg naar Kasteel Slangenburg. Slangenburg wordt al in 1354 vermeld als havezate waarna het in de 17^e eeuw zijn oorspronkelijke vorm kreeg. In 1895 kwam het in handen van de Duitse familie Passmann en werd na de tweede wereldoorlog door de Nederlandse staat verbeurd verklaard. Vlak daarna hebben er Benedictijner monniken gewoond die in de jaren vijftig vanuit het kasteel op het landgoed een nieuwe abdij hebben gebouwd waar zij nog steeds verblijven. Aan het begin van dit jaar is het kasteel over gedragen aan de Nationale Monumentenorganisatie. Het kasteel doet nog steeds dienst als gasthuis van de abdij.

Kasteel slangenborg

                                                        Kasteel Slangenborg                        (foto: Rebecca ter Borg)

Ons pad kronkelt verder en op een gegeven moment komen we weer op de route van de vierdaagse. Als ik de tijd neem om een foto te maken van een bloemetje hoor ik één van de vierdaagse lopers zeggen dat daar als je overal stil blijft staan om foto’s te maken je nooit over de finish komt. Ik wist niet dat ik aan een wedstrijd meedeed.

 We gaan via een tunnel onder de A18 door en komen dan bij de “controlepost”. Hier is het heel druk met lopers en gelukkig kunnen we net na de controlepost de route van de vierdaagse weer verlaten. Nee, we hebben geen controlekaart om een gaatje in te laten knippen!

Nog een klein stukje naar de controlepost

Als we bij de Oude IJssel aankomen, zien we dat het oude sluiscomplex "De Pol Etten" is gerenoveerd. De route kruist de Oude IJssel helaas niet bij de sluis, maar passeert het riviertje samen met de N317. Daardoor volgen we de Oude IJssel wel over een mooi pad, maar moeten daarna bijna 1 km over het fietspad langs de provinciale weg blijven lopen. Dat zijn natuurlijk de minder aantrekkelijke paden van het Pieterpad. Hopelijk wordt de route in de toekomst verlegd zodat de Oude IJssel over de sluis kan worden gepasseerd zodat de route langs de N317 vermeden kan worden.

Sluis De Pol Etten met op de voorgrond de Bielheimerbeek uitmondend in de Oude IJssel

Ondertussen zien we aan de horizon al een heuvelrug opduiken. Ik dacht dat dat de heuvels bij de Rijn zouden zijn, maar uiteindelijk blijkt dat de heuvelrug te zijn die direct achter Braamt ligt. We lopen nu door een akker/weidegebied. We passeren een boerderijtje waar twee wandelaars tegen een waterput zitten te lunchen. In een kort praatje concluderen we dat er maar weinig bankjes of rustplekken langs de route zijn. Als we doorlopen doemt er nog geen 500 meter later een boerderij op waar koffie, thee en sap klaarstaat, compleet met een picknicktafel. Hoezo weinig rustplekken?

Het pad voert ons verder langs een paar waterstromen met mooi helder water, dat op een gegeven ogenblik toch wel erg dichtgegroeid is met een dikke donkerbruine alg op alles wat zich in het water bevind.

Waterstromen met mooi helder water

Uiteindelijk lopen we Braamt binnen waar we op het terras van Auberge Graaf Hendrik uitrusten van een mooie wandeling in de zon.

Na gedane zaken is het goed rusten bij Auberge Graaf Hendrik          (foto: Rebecca ter Borg)

Na een pannenkoek en iets lekkers te drinken lopen we naar de bushalte voor de busreis naar Usselo waar Els ons weer met de auto ophaalt.

Vandaag heb ik in ongeveer 4 uur en 3 kwartier 17 km afgelegd.

In totaal heb ik in 57 uur en 2 kwartier 269 km afgelegd.

Ik heb nog 223 km te gaan naar de Sint Pietersberg.

                                                                                       Meerkoet met jong                                                  (foto: Rebecca ter Borg)

Kasteel Slangenborg

Lentekleuren

                                                                       Roel                                    (foto: Rebecca ter Borg)

                                                                Rebecca en Roel                        (foto: Rebecca ter Borg)

                                                                                                                      (foto: Rebecca ter Borg)

                               Gewone Vogelmelk of "Ster van Bethlehem"        (foto: Rebecca ter Borg)

Knotwilg als kapelletje?

Crucifix in de holte van de knotwilg

                                                                                                        Madeliefje                                               (foto: Rebecca ter Borg

                                                                                            Vergeet mij nietjes                                            (foto: Rebecca ter Borg)

Knotwilgen met op de achtergrond de Hettenheuvel achter Braamt

                                                                                                  Klaproos                                                   (foto: Rebecca ter Borg)

Veertiende etappe, Vorden – Zelhem

3 april 2016

Veertiende etappe, Vorden – Zelhem.

Vorige week zei mijn dochter Rebecca: “Het wordt komend weekend mooi weer, je gaat zeker weer een etappe van het Pieterpad lopen”.  En toen begon het weer te kriebelen, de Pieterpad koorts begon weer op te spelen. En inderdaad, afgelopen zondag ben ik weer op pad gegaan. Els heeft mij al vroeg in Vorden naar de spoorwegovergang gebracht. Daar heb ik in oktober samen met Riky het Pieterpad verlaten. 

Om tien over half negen ben ik aan het laatste stukje van etappe 13 van het eerste deel begonnen. Na een kort stukje door de bebouwde kom van Vorden kom ik bij de rotonde op de N319 aan waar een bekende Enschedese aannemer een nieuwe rotonde vlak naast de bestaande rotonde aanlegt. Vanaf de beide rotondes zie ik het kasteel Vorden al liggen.

Vanaf die rotondes zie ik het kasteel Vorden al liggen

Kasteel Vorden heeft een rijke historie en wordt voor het eerst genoemd in een koopakte uit 1315 waarin Dirk van Vorden het kasteel met de bijgebouwen heeft overgenomen van zijn neef Steven van Vorden. Van het huidige kasteel stamt de markante vierkante toren uit de middeleeuwen, terwijl het grootste gedeelte uit de 16^e eeuw stamt. 

Kasteel Vorden vanaf de zichtlaan

In 1405 is het kasteel overgegaan naar de familie Hackfort, vervolgens naar de familie Ripperda en uiteindelijk naar de familie van de Borch, die het in 1956 van de hand deed aan de N.V. Landbouw-, Bos- en Bouwexploitatiemaatschappij. In 2004 heeft de familie De Rouw het kasteel aangekocht en het weer in de oude luister hersteld.
Vanaf het kasteel leidt de route mij over de imponerende zichtlaan naar de brug over de Veengoot, maar eerst passeer ik de in brons gegoten voetsporen van de grondleggers van het Pieterpad: de dames Bertje Jens en Toos Goorhuis-Tjalsma.

De in brons gegoten voetsporen van de dames Bertje Jens en Toos Goorhuis- Tjalsma

De zichtlaan van kasteel Vorden

De zichtlaan van kasteel Vorden

Daarna wandel ik langs de zichtlaan door het bos naar Linde. Er vallen een paar verdwaalde regendruppels, maar niet genoeg om daar nat van te worden.
De Lindesche Molen, een achtkantige korenmolen, torent op zijn belt boven de bebouwing van het buurtschap Linde uit. Als ik Linde over de asfaltweg verlaat, sla ik op de driesprong links af de Helderboomsdijk in. Even later kom ik bij theehuis Helderboom waar ik door een bord aan de weg wordt uitgenodigd om binnen te komen.

Theehuis Helderboom

Een potje thee en heerlijke appelcake

Een uitnodiging waar ik om kwart over tien graag gebruik van maak. Na een potje thee en heerlijke appelcake hervat ik mijn voetreis en zie een prachtige rij knotwilgen met de Lindesche Molen op de achtergrond. Goed voor een foto.

Een prachtige rij knotwilgen met de Lindesche Molen op de achtergrond

Een Brabants echtpaar dat ook het Pieterpad loopt heeft het zelfde idee en we raken kort aan de praat. Zij zijn in augustus 2014 ook in Pieterburen begonnen en hoewel ze weinig vrije dagen hebben om te wandelen, proberen ze toch om de wandelingen te combineren met uitstapjes in de omgeving van het Pieterpad zoals een bezoek aan kamp Westerbork in Drenthe of een bezoek aan de Zeehondencrèche in Pieterburen.
Als ik nog even geniet van het mooie beeld van de knotwilgen en de ooievaar die het echtpaar heeft aangewezen, lopen zij al weer verder.
Als ik de route vervolg zie ik hen nog een paar keer in de verte voor mij uit lopen, en later op de route achter mij. De route gaat verder en op een gegeven ogenblik loop ik over opnieuw een zichtlaan, nu in de richting van Huis ’t Zelle.

Huis 't Zelle

Het “Goet te Zelle” wordt al in 1326 vermeld. Waarschijnlijk is het voormalige slot in 1792 door een verbouwing of zelfs herbouw tot landhuis omgevormd. Rond 1840 heeft de familie Van Dorth tot Medler, de toenmalige eigenaren, het pand het huidige aanzicht gegeven. Het jaartal 1792 is nog steeds terug te vinden in een windvaan op het dak van het huis.
Voordat de zichtlaan bij de toegangspoort van het Huis ’t Zelle aankomt gaat het Pieterpad op een zevensprong van lanen rechtsaf over één van de lanen van een lanenstelsel. Het lanenstelsel is aan het eind van de achttiende eeuw in de stijl van Le Notre, een Franse Landschapsarchitect, aangelegd.

Bosanemoon

Terwijl ik daar loop hoor ik achter mij een hele rij stoere motoren over de lanen scheuren. Het geluid verdwijnt achter het Huis ’t Zelle en al snel hoor ik de brullende motoren weer voor mij. Zonder gas terug te nemen, een stuk of twee motoren rijden zelfs op het achterwiel, een wheely voor de kenners, scheuren ze mij voorbij en al snel sterft het geluid van de motoren weer uit. Het verbaasde mij een beetje dat deze racemonsters hier het gas lostrokken, maar even later ontdek ik dat Varssel, dat aan het eind van de laan ligt, bekend staat om zijn wegraces voor motoren die ieder jaar in mei op de Varsselring worden georganiseerd. Gelukkig blijven de motoren de rest van mijn wandeling uit het zicht en uit het gehoor.

Ontluikende knoppen van de paardekastanje

Als ik even later bij Golfbaan ‘t Zelle aan kom let ik niet goed op en mis ik een afslag die toch duidelijk staat aangegeven, zowel langs de weg als in mijn boekje. Hoe stom kan iemand zijn… Gelukkig  ontdek ik na zo’n vijfhonderd meter mijn vergissing en loop snel terug naar de afslag waar het Pieterpad tussen de parkeerplaats en het clubhuis (heet dat zo bij een golfvereniging?) door loopt. Het is op 3 april de opening van het seizoen op golfbaan ’t Zelle en er worden diverse wedstrijden en activiteiten georganiseerd. De parkeerplaats staat afgeladen vol met dure bolides.

Bosgebied 't Zand

Na de golfbaan gaat mijn pad tussen de weilanden door naar een volgend bosgebied, ‘t Zand. Dit bosgebied is vroeger aangelegd om het stuiven van het stuifzandgebied tegen te gaan. Uit het bos gekomen gaat het Pieterpad verder over de Oude Ruurloseweg en even later via de boerderij van boer Hemink naar het pad over de akker van de boer.

Akkerpad over de grond van boer Hemink

Na het passeren van de N315 loop ik langs de algemene begraafplaats van Zelhem naar de Ruurloseweg waar op het terras van “het Witte Paard 2.0” een lekker koud pilsje een broodje bal op mij staan te wachten. Even later komt ook het Brabantse echtpaar aan. Als ik drie kwartier op het terras van het pilsje, het eten en een lekker zonnetje heb genoten kunnen de Brabanders en ik direct naast het terras zo in de bus naar Borculo stappen waar ik weer over stap op de bus naar Enschede.

Vandaag heb ik in ongeveer 5 uur 17 km afgelegd.

In totaal heb ik in 52 uur en 3 kwartier 251 km afgelegd.

Ik heb nog 241 km te gaan naar de Sint Pietersberg.

Vlak bij boerderij 't Hissink

Beuk aan de kant van een oude sloot

Jonge naalden van de Larix

Akkerpad bij boerderij Hemink